• Work in progress…….

    We staan er waarschijnlijk niet genoeg bij stil, beter nog, we kunnen er niet te vaak en nooit genoeg bij stil staan. Onze vereniging is veel meer dan (eindelijk weer) een wedstrijdje spelen.
    Hoe kom ik hier zomaar op…….
    Woensdagochtend, na mijn uurtje in de sportschool, fietste ik langs het Onze Gezellen terrein en werd verrast door het grote aantal aanwezigen. En niet aan de koffie, maar daadwerkelijk aan de slag. De een met een dweiltje in de kantine, een ander al wandelend over het terrein overleg voerend met een vertegenwoordiger van SRO hoe ’t nog mooier en beter kan worden en een derde die de buitenboel aan het vegen was.
    Bewust geen namen, want we hebben gelukkig heel veel vrijwilligers en ik zou niemand tekort willen doen.
    Thuis gekomen ben ik, na een verfrissende douche en voorzien van een bakkie koffie, in de archieven van Onze Gezellen honkbal en softbal gedoken om te kijken hoe ze dit in de vorige eeuw deden. Tenslotte had ik de redactie beloofd regelmatig een ‘historische’ bijdrage te leveren, dus vandaag de eerste van wat wellicht een lange reeks gaat worden.
    Te beginnen met de levensader van onze vereniging, de vrijwilligers.
    Naast de leden, zonder leden uiteraard geen vereniging, is vooral de enorme vrijwillige inzet van de leden kenmerkend voor onze vereniging
    Een kleine en willekeurige bloemlezing uit de jubileum boeken;
    In een zeer grijs verleden, begin jaren 60, deelden we de velden met de afdeling voetbal en moesten voor een wedstrijd de doelpalen worden verwijderd, het gat worden gevuld met graszoden en de molshopen worden geegaliseerd. En na de wedstrijd werd de oude situatie weer hersteld, en dat dus elke wedstrijd opnieuw. Gelukkig kregen we na een paar jaar een eigen veld.
    In 1965 werd het Haarlems Dagblad gehaald, omdat een volledig ploeg hun teamgenoot, een melkboer, op zaterdag hielp met zijn melkwijk, zodat de betreffende speler ’s middags kon aantreden. De hulp betaalde zich uit, het team won de wedstrijd van Blauw Wit uit Amsterdam.
    (Noot van de red. Voor de jongere lezers, melk, boter, kaas en eieren werden vroeger aan de deur bezorgd door een melkboer, en dat gold ook voor groenten en fruit, inderdaad een groenteboer 😉)
    En tegenwoordig hebben we velden die zeer vakkundig zijn aangelegd door SRO, maar tot in de jaren tachtig namen de leden dat grotendeels zelf ter hand. Hoe, vraagt u zich af ?
    Om de looppaden van thuisplaat naar 1ste en 3de honk aan te leggen werden met schep en kruiwagen plaggen gras verwijderd. Het ontstane gat werd vervolgens gevuld met gravel, dat handmatig met een zware roller werd aangedrukt. En als je een veld aanlegt, moet je ’t goed doen. Ook de bijbehorende dug outs, hekken en verlichting werden door eigen leden uitgegraven en gebouwd. Op deze wijze zijn in de loop der jaren al snel 5 maal nieuwe honk- of softbalvelden aangelegd.
    En laat ik vooral de lijntrekkers, veldvegers, omroepers, ballenzoekers, coaches, trainers, scoorders, scheidsrechters, bestuursleden, chauffeurs en de (voor en achter) barbezetting niet vergeten.
    Het zal duidelijk zijn, toen, maar ook nu nog, vrijwilligers vormen de kern van onze vereniging en hoeven niet perse over 2 rechterhanden te beschikken om een steentje bij te dragen.